امام علی علیهالسلام با بیان مطالبی همواره از پیمان شکنی یاران دیرین خود لب به شکایت میگشاید و بیعتکنندگان را از گروهی میداند که ولایت آنان از قلب و درون وجودشان نبوده است، اگر چه در دورانی مانند ستارگانی درخشیدهاند اما کاری از پیش نبرده و سرانجام سست گردیدند و گامهایشان به تزلزل درآمد، و در این بین از طلحه و زبیر به عنوان یارانی این چنین یاد کرد.

خیانت در امانت فارغ از چگونگی و ارزشی که دارد، همواره موجب نکوهش خائن از سوی دیگران است، چه این خیانت به فرد باشد و یا جامعه، و اگر خیانت به امانت الهی باشد، نفرین ابدی را برای خویشتن خریده است.